Dagen van glas

Een vrouw wordt gegrepen door haar spiegelbeeld. Is

zij het zelf, of is het iemand die haar iets wil zeggen?

Haar dochter fotografeert sporen in de sneeuw en

zoekt naar een plek om te blijven. De vader verliest zich

in de brieven die twee vrouwen elkaar bijna een eeuw

geleden schreven. Deze vrouwen, allebei schrijvers,

zoeken in hun brieven naar een manier om anders te

leven, om anders lief te hebben, los van conventies en

verwachtingen.

In Dagen van glas voelt niemand zich echt thuis in

de tijd en de tijd zelf bekommert zich niet om mensen.

Maar achter het verhaal van een familie die uit elkaar

valt schuilen andere verhalen, over liefde en autonomie, vrij willen zijn en met anderen willen verkeren,

die voor elke generatie anders gestalte krijgen. Uiteindelijk gaat het in de roman net als in Meijers eerdere

boeken over de kernvraag van ons bestaan: wat betekent het om goed te leven? Hoe moet je je eigen bestaan betekenis geven, en wat houdt het in om goed

samen te leven met anderen? Kunst biedt inzicht en

schoonheid, en vriendschap biedt troost. De taal zelf

kan het leven anders laten zien. Maar uiteindelijk is dit

een vraag die ieder voor zich moet beantwoorden, in

elke tijd opnieuw.