De lange weg naar Rome

Rome, augustus, 2010. In een oud appartementengebouw

zonder lift loopt Ilaria na een zware dag de trap op

naar haar woning op de zesde verdieping. Ze is moe, ze

wil alleen zijn en het verkeer en de drukkende hitte vergeten,

maar boven aan de trap wacht haar een verrassing:

een jongen met zwarte huid en lange benen die haar een

paspoort toont. 'Ik ben Shimeta Ietmgeta Attiloprofeti,'

zegt hij, 'en jij bent mijn tante.' Eerst denkt Ilaria dat de

jongeman een grap maakt. Ze kent maar één Attilo Profeti:

haar vader. Shimeta zegt dat hij de kleinzoon is van

Attilo, die in Ethiopië tijdens de fascistische bezetting samenleefde

met een inheemse vrouw.

Zou dat waar zijn? Ilaria begint te twijfelen: hoeveel

geheimen heeft haar vader nog meer? Was hij erbij, toen

Mussolini's troepen in 1935 Abessinië binnenvielen?

Ze is verbijsterd over wat er boven tafel komt, en soms

weet ze niet meer wat goed is en wat fout. Kan een kind

afstand nemen van het verleden van een vader? De antwoorden

die ze zoekt, zijn juist in dat verleden verstopt.

In het verleden van een land dat geen verantwoording

over zijn koloniale geschiedenis wil afleggen. En dat nu

zonder het te willen het middelpunt is geworden van het

Europa van de grote migraties. Als Ilaria daarover nadenkt,

weet ze helemaal niet meer wat ze met die jongen

aan moet.

In De lange weg naar Rome toont Francesca Melandri

zich een auteur die beschikt over een zeldzame kracht

en sensibiliteit. Zo wordt achter het prachtig vertelde

verhaal van Shimeta Ietmgeta Attiloprofeti en zijn verbaasde

tante ook het verhaal zichtbaar van een Europa

met al zijn tegenstrijdigheden, die voortkomen uit een

donker koloniaal verleden.