De Praktijk der Godzaligheid

Gisbcrtus Voctius (1589-1676) inaugureerde als Utrechts eerste

hoogleraar in de theologie met een rede over het thema 'Godsvrucht

te verbinden met de wetenschap' (1634). Als de spil van

de Nederlandse en gereformeerde variant van het internationale

piëtisme, de Nadere Reformatie, drong hij in zijn werk steeds

aan op een door de Schrift genormeerde levensheiliging.

De praktijk der godzaligheid (TA A I K H T I K A siw Excrcitiu

pirUUii - 1664) is de vrucht van dertig jaren academisch onderwijs

in de vorm van colleges en disputaties over onderwerpen uit de

ascetiek. In de zeventiende eeuw gold dit studieterrein, naast

onder meer de zedenleer en de predikkunde, als een van de

onderdelen van de praktische theologie. Voctius heeft dit werk

bedoeld als een handboek en naslagwerk voor (aanstaande) predikanten.

Aan cle orde komen tal van onderwerpen uit de praktijk

van het leven van de gelovigen voor wie zij geestelijke leidslieden

dienen te zijn. Voctius hanteert hierbij de scholastieke

werkwijze die aan de gereformeerde universiteiten gangbaar

geworden was. De kern van de praktijk der godzaligheid bestaat

voor hem uit meditatie, gebed en bekering. Met een beroep op

talrijke auteurs uit de gehele kerkelijke en wereldlijke geschiedenis,

waarin niet alleen zijn indrukwekkende belezenheid, maar

ook zijn wetenschappelijke integriteit zichtbaar wordt, dringt Inj

aan op levensheiliging, en op ware vroomheid en spiritualiteit in

ka thoI iek-gereformccrde zin.

C.A. de Niet (1955) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde

te Amsterdam (VU) en Leiden, alsmede Klassieke letteren te Leiden.

Mij is thans als docent klassieke talen werkzaam in het

voorbereidend wetenschappelijk onderwijs.