De lichtjaren

Midden in een broeierige hittegolf ontvangen twee jonge dertigers

met de post een heremietkreeft. Kort daarna kondigt een

vriendin aan dat ze in verwachting is, wat bij het koppel oud

verdriet naar boven haalt. Hun wereld is misschien wel onze

nabije toekomst: de postbezorging is overgenomen door Amazon,

drones bewaken de openbare orde, rijken migreren naar

het koelere noorden. Met hun jeugdvrienden filosoferen ze over

hoe alles anders had kunnen zijn, over tijdreizen, over het koloniseren

van andere planeten, over het leven dat hun beloofd is

en het leven dat ze gekregen hebben. Gaandeweg lijken tijd en

ruimte in de hitte te versmelten: herinneringen vloeien door

elkaar, oude Europese mythes verweven zich met het heden,

geesten komen tot leven. Het lijkt wel alsof de hele geschiedenis

van de mensheid zich verzet tegen het uitsterven.

Jens Meijen vraagt zich in zijn debuutroman af hoe we een zinvol

leven kunnen opbouwen, of het wel rechtvaardig is om in dit

klimaat nog een kind op de wereld te zetten, en welke verantwoordelijkheid

we dragen voor andere levensvormen op onze

aarde.